یادداشت 3 اردیبهشت 1396

تا شنبه ی هفته ی پیش عرض سلام اول هفته رو برای حدود 500 نفر از طریق تلگرام میفرستادم ولی این هفته این تعداد به حدود 240 نفر رسید و هفته ی آینده باز هم تعداد دیگری کاهش خواهند یافت.

یه نکته ای که هست اینه که من در طول مدتی که اینکار رو شروع کردم ، انتظار دریافت پاسخ متقابل رو نداشته و ندارم. اگر کسی برام پاسخی فرستاد که خوب طبیعتا" ممنون دارش هستم و شادمان میشم اما اگر کسی فقط خوند و گذشت و یا حتی اصلا" نخوند ، ذره ای احساس منفی در وجودم ایجاد نمیشه چرا که اینکار رو بخاطر داد و ستد انجام نمیدادم. این پیام عرض سلام و ادبی بود که تمایل داشتم برای گروهی بفرستم. من توی زندگیم با هیچ کسی تعارف ندارم و به صراحت لهجه و اینکه هر چی توی قلبم میگذره سر زبانم هست معروفم. این پیام به واقع پیام مهر و دوستی است ؛ هم به خودم و هم به دیگرانی که با من در ارتباط هستند.

تکرار یه موضوع ممکنه باعث کم رنگ شدن اون بشه. اما در بحث مهر و دوستی ، تکرار نه تنها کسالت آور نیست بلکه سازنده هم هست ؛ اونم خیلی.

از بین حدود 270 نفری که در این هفته عرض سلامم رو دریافت نکردند ، حدود 10 نفر یا بدون دریافت این سلام ، علیک سلام گفتند و یا گفتند که منتظر بودند (دنیا دنیا سپاس). حدود 150-100 نفر هم هر هفته با پاسخهای گرم و صمیمانه و سرشار از لطف و معنا ، انرژی بسیار زیادی در اول هفته برام ایجاد میکنند (باز هم دنیا دنیا سپاس).